Hallo allemaal,
Ik weet dat het een hele tijd geleden is dat ik iets van mij heb laten horen. Ik ga mij daar niet voor verontschuldigen, ik had een heel goede reden om afwezig te zijn. Het valt mij enorm moeilijk om dit nu allemaal op te schrijven, maar ik heb wel het gevoel dat het nodig is. Het gaat niet zo goed met mijn mentale gezondheid. Ik zit nu al een paar maanden thuis met een ernstige depressie. Gelukkig heb ik mijn man en mijn familie die in deze periode een enorme steun zijn voor mij. Ik begin nu pas voorzichtig optimistisch te worden en hoop te krijgen dat het allemaal wel goed komt.
In die tijd heb ik amper iets gebakken, en als ik wel iets heb gemaakt heb ik er geen foto van genomen. Het lijkt misschien vreemd maar gewoon de camera uit zijn hoesje halen was al teveel werk voor mij. Ik liep de hele tijd zo moe en moest altijd maar huilen. Ik geloof dat er tien zwembaden gevuld konden worden met mijn tranen.
Op een gegeven moment was het zo erg dat ik mijn zetel niet meer uit kon komen. Toen ik op een ochtend belde naar het werk dat ik mij absoluut niet goed voelde en niet kon komen werken (wat echt niet gelogen was, ik voelde mij verschrikkelijk), dat was het moment waarop ik besliste dat er iets moest gebeuren.
Ik heb mijn echtgenoot laten bellen naar onze huisarts omdat ik het niet eens durfde om de telefoon op te pakken en die heeft dan voor mij een afspraak gemaakt. We zijn daar samen naartoe gegaan en ik moet zeggen dat onze huisarts echt wel heel begrijpend reageerde. Ze heeft mij antidepressiva voorgeschreven en ondertussen ga ik ook naar een psycholoog. Ik denk dat de combinatie van die twee dingen wel werkt, al moet ik volgende week nog eens langs bij een psychiater. Het gaat namelijk zeer traag tegen dat ik mij terug wat goed begin te voelen. Dat kan ook bijna niet anders na maanden zo rondgelopen te hebben.
Naast gesprekken met de psycholoog heb ik ook heel veel aan de korte gesprekjes met mijn mama. We zijn er samen opgekomen dat dit niet meer mijn eerste maar misschien wel mijn derde of vierde depressie is. Alleen was er toen altijd een reden om mij slecht te voelen en nu had ik het idee dat die reden er niet was. Wat deze keer mijn grote trigger was, was het kopen van een huis. Normaal gezien een vrolijke, mooie gebeurtenis maar ik kon er niet blij om zijn . Dat klopt ook niet helemaal, ik was wel blij maar ik was vooral bezorgd en was voortdurend aan het piekeren. Niet alleen over het huis trouwens, alles was (en is eigenlijk nog steeds) aanleiding om te piekeren. Nu weet ik dat als ik begin te piekeren ik even een boek moet lezen of mijn breiwerk oppakken terwijl ik een filmpje kijk en dat het dan weer voor even overgaat. Ook met ons lief, klein en vooral actief katje spelen kan een enorme oppepper zijn. Al kan ze zichzelf ook heel goed bezighouden met breien (lees bollen wol verknoeien), wijn drinken (lees kurken verzamelen) en oordopjes (jawel oordopjes, zo van die schuimrubberen oordopjes mag ik niet op mijn nachtkastje laten liggen of de kat is er mee weg). En 's ochtends als de echtgenoot al naar zijn werk is en ik mij nog even omdraai dan komt ze zonder uitzondering altijd eventjes bij mij liggen tot ze honger krijgt. Dan begint ze met haar pootje op mijn gezicht te slaan alsof ze wil zeggen, lang genoeg geslapen slaapkop ik wil eten.
Ik weet niet goed meer wat ik nog kan zeggen voor de rest. Ik ga het hierbij laten. Er komt een dezer dagen zeker nog een blogpostje over breien maar ik ga geen deadline stellen voor mijzelf. Ik heb gemerkt dat dat teveel druk legt dus doe ik het niet meer.
Tot de volgende keer,
Laurien
